Kind met hond, of hond met kind?

Op plekken waar veel hondenbezitters bij elkaar komen zie je soms de meest bijzondere dingen. Dingen die de mensen zelf als compleet logisch of gewoon normaal zien maar waarbij ik als mede hondenbezitter kippenvel krijg. Van simpelweg onhandig naar complete doemscenario's die zich in mijn hoofd afspelen.

 

Afgelopen zondag speelde er z'n doemscenario in mijn hoofd af. Misschien wat overdreven maar dermate zorgwekkend dat ik mij geroepen voel om dit met jullie te delen. Laat ik voorop stellen, ik veroordeel niemand op zijn acties en schrijf dit stuk met doel te informeren. Om te voorkomen dat de scenario's zich in het echt gaan afspelen. Ook begrijp ik dat situaties niet zo zwart en wit zijn als ik ze nu portretteer en de context bepaald wordt door ontelbaar verschillende prikkels. 

 

Goed, afgelopen zondag dus. Ik loop met twee van mijn honden in een druk bezocht bos. Het is een redelijk smal pad maar er is wel ruimte om uit te wijken door in de berm te gaan staan. Een gezin komt mij tegemoet, zij hebben een klein hondje bij zich. Dit hondje wordt aan de riem vastgehouden door een kind die nooit ouder kan zijn dan vier jaar. Op dit moment komt bij mij het doemscenario in beeld waardoor ik ervoor kies om breed uit te wijken en het gezin flink wat ruimte te geven. Het scenario wat ik voor mij zag was dat het hondje naar mijn honden toe zou willen, een ruk aan de lijn geeft waarbij het kind voorover op de grond valt. De riem los laat en het kleine hondje naar mijn honden toe komt. Stel nu dat ik twee honden bij mij had die alles behalve vriendelijk waren naar vreemde honden. De volwassenen zouden altijd te laat zijn. Met een heel naar en onprettig beeld op het netvlies van niet alleen de kinderen maar van iedereen.

 

Er was een interessante communicatie tussen mijn honden en het kleine hondje maar zowel ik als het gezin liep door en dat was het. Natuurlijk zijn dit allemaal aannames. En wellicht denk je nu; maar het ging toch goed. Ja, het ging goed, nu wel. Het had zo anders kunnen lopen.

 

Honden zijn eigen individuen. Het blijven dieren en daardoor onvoorspelbaar. Kinderen zijn individuen. Het blijven kinderen en daardoor onvoorspelbaar. Als volwassene ben je verantwoordelijk voor zowel het gedrag van je kind als voor het gedrag van je hond. Wanneer je de situatie laat bepalen door deze hoeveelheid aan variabelen kan het 9 van de 10 keer goed gaan. Maar die tiende keer ben je altijd te laat.

 

"Het is aan de ouders en verzorgers van de kinderen en eigenaren van de honden om de omgang tussen kind en hond veilig te laten verlopen." - Quote van de website doggo.nl

 

Dit artikel is geschreven door Remie Brink van Kyno Training. Overname is niet toegestaan zonder toestemming. Delen van deze link via social media wordt op prijs gesteld. 

Reactie schrijven

Commentaren: 0