Zoveel mensen, zoveel honden, zoveel meningen.

Als hondenbezitter heb je het wellicht al wel ervaren. Iedereen heeft een eigen kijk op het trainen en opvoeden van honden. De buurvrouw vindt dat het linksom moet, maar je broer zegt dat het rechtsom moet. Er zijn verschillende meningen over van alles en nog wat. Als je niet oppast, kun je in een discussie belanden over halsbanden, tuigen, brokken of vlees, positief of negatief trainen, wel of niet scheren etc. etc. De lijst is eindeloos met bronnen van discussie.

 

Zo ben ik vanmorgen nog onbedoeld in een discussie beland over ras eigenschappen. Zoals jullie wellicht wel weten ben ik een fan van de meeste honden uit rasgroep 5. Vooral de slede- en poolhonden en de japanners. Dat betekent niet dat ik alle andere honden niet leuk vind. Toch zijn er karaktereigenschappen die ik zelf minder graag wens in mijn honden, maar dit mag je niet vinden want dan heb je meteen een hekel aan het complete ras. Wat dus niet zo is maar wat je gesprekspartner niet meer wil horen.

 

Zo kan ik nog wel meer voorbeelden noemen. Ik heb ooit eens een discussie midden op straat gehad. Een mevrouw had haar hond bij de supermarkt achter gelaten. Deze hond was compleet in de paniek want hij voelde zich totaal niet prettig in de situatie. Hij was aan het piepen en aan het blaffen. In mijn ogen was het duidelijk dat hij zich niet fijn voelde. De mevrouw komt naar buiten en je zag een zichtbare opluchting bij de hond. Maar tot mijn schrik krijgt de hond op zijn kop, de mevrouw is boos. Hij moet gewoon maar stil zijn. Ik heb proberen uit te leggen dat de hond uit een emotie van paniek het betreffende gedrag liet zien en dat straffen niks zou helpen en het wellicht wel erger zou kunnen maken. Uiteraard werd dit niet goed ontvangen door de mevrouw en de hond moest het maar gewoon doen. Voor mij persoonlijk hartverscheurend.

 

Dat laatste voorbeeld is natuurlijk wel een extreem voorbeeld. Maar zo gaat het ook met kleine dingen. Er komen vaak mensen bij mij die ervan overtuigd zijn dat hun hond als laatste moet eten. Dus de mensen moeten eerst eten en daarna pas de hond, dit schijnt te voorkomen dat hun hond boven hun in de rangorde gaat staan. Als ik vraag waarom ze dit denken is het antwoord vaak; "omdat hij of zij het zegt" en dan verwijzend naar een buurman of vrouw, broer of zus, tante of oom etc. Tenzij deze personen een kynologische opleiding gedaan hebben zit er weinig achterliggende kennis achter.

 

Ik vind dat jammer. Je hoeft mijn advies niet op te volgen, je hoeft niet te luisteren. Ik snap echt wel dat ik op z'n moment overkom als een of andere betweter die het allemaal maar beter weet. Wat ik veel belangrijker vind is dat je naar jezelf luistert.

 

Je buurman kan wel zeggen dat de hond maar gewoon moet luisteren en je hem op zijn rug moet leggen als hij dat niet doet. Maar wanneer jij je daar niet prettig bij voelt. Doe het dan alsjeblieft ook niet. (Wat mij betreft; doe het sowieso niet! maar daar gaat het nu niet over.) Als je je niet prettig voelt bij het gebruik van de clicker, doe het dan niet. Er zijn genoeg opties om op een positieve manier zonder de clicker in je handen te werken.

 

Vergeet alleen niet open te staan voor nieuwe ideeën en adviezen. Blijf op zoek naar nieuwe informatie. Sla niet vast in oude gewoonten. Neem van die nieuwe informatie op waar je je prettig bij voelt, vul je eigen kennis aan en maak daarmee je eigen methode. Jouw ik-methode. Iedereen is anders, elke hond is anders. Doe het op je eigen manier. “If you must walk in someone's shadow make sure it's your own” ― Rasheed Ogunlaru

 

Ik kan je helpen bij het vinden van jouw eigen methode. Hondentraining is maatwerk en dient dan ook zo bekeken te worden. Ik luister zowel naar jouw wensen en kijk naar de hond. Samen maken we jouw ik-methode.

 

Dit artikel is geschreven door Remie Brink van Kyno Training. Overname is niet toegestaan zonder toestemming. Delen van deze link via social media wordt op prijs gesteld.

Reactie schrijven

Commentaren: 0