Trainen met een clicker, waarom eigenlijk?

In de hondenwereld is het trainen d.m.v. het clicker principe langzaam een begrip aan het worden. Niet alleen op internet maar ook in de boekenkast is er genoeg literatuur te vinden met daarin beschreven waarom, hoe, wat en wanneer je kunt clickeren.

Maar als je op voorhand het clickeren al niets vind, ga je die literatuur echt niet lezen. Dat snap ik dan ook wel weer.

 

In deze blog zal ik jullie vertellen waarom ik het liefst gebruik maak van het clicker principe.

 

Allereerst; onbewust passen de meeste mensen het clicker principe al een soort van toe. Wanneer de hond iets goed doet zeggen we 'goed zo' en prijzen we hem. Soms volgt er een beloning in een vorm van een koek, spel of andere vorm van beloning. Het clicker principe doet precies hetzelfde alleen ga je het bewust toepassen. in het kort: Zodra de hond iets goed doet markeer je dit met de clicker of je clickerwoord. Daarna volgt er altijd een beloning (dit is iets wat de hond ook als een beloning ziet!) en de hond zal het gedrag vaker gaan laten zien.

 

1. Het werkt bij dolfijnen, olifanten en tijgers.

Dit is geen grapje. Het werkt bij dolfijnen, olifanten, tijgers, chimpansees, zeeleeuwen, krokodillen, vissen, kippen... nou goed, je begrijpt mijn punt. De hond is gefokt en geselecteerd in het samenwerken met mensen. Het zit in hun genen om op de mens te letten en onze lichaamstaal te begrijpen. Er zijn testen gedaan met hondenpups en wolvenpups en daar waar de hondenpups de aanwijzingen van de mens al vanaf een paar weken oud kon lezen tasten de wolvenpups in het duister en gokten vaak maar wat. Kortom; het clicker principe heeft zijn doeltreffendheid wel bewezen. Het is vaak de mens die ervoor zorgt dat het clickeren niet werkt of eigenlijk niet lijkt te werken omdat er een verkeerde timing wordt toegepast.

 

2. Goed gedrag geprogrammeerd voor de rest van zijn leven.

Daar waar we vroeger op de achterkant van de hond drukten om hem met zijn billen op de grond te krijgen leren we de hond met het clickeren zelf te gaan zitten. Hij doet het dus echt zelf. Naast dat dit voor het fysiek van de hond een heel stuk beter is, blijft dit ook vele beter in het geheugen van de hond hangen. Vergelijk het maar met een hete kookplaat. Iemand kan je wel vertellen dat je daar beter niet aan komt, maar pas wanneer je je vingers brand onthou je dat het best. Of wanneer je een radslag zal moeten gaan maken. Je trainer kan je wel 100x vertellen hoe het moet, maar je onthoud het best als je het zelf oefent. Moet je dan ook de rest van zijn leven met de clicker rondlopen? Nee! Het is echt alleen voor het aanleren van de oefening. Als de hond de oefening goed kent voldoet een koekje of een sociale beloning. Kortom; De hond leert zelf en onthoud dit voor langere tijd. Met het krijgen van de antwoorden heeft nog nooit iemand iets geleerd.

 

3. Het is heel erg leuk.

Mijn oudste hond en tevens de eerste hond waarmee ik in de obedience heb getraind heb ik op de lok methode getraind. Hij moest passief zijn, met zijn neus achter een hoekje aan lopen en daardoor het goede gedrag laten zien. Maar er zat maar weinig eigen initiatief in. Bij honden die door middel van correcties worden getraind is dit passieve gedrag nog veel groter. De lol is weg. Met het clickeren is de hond vrij om zelf te ontdekken hoe het allemaal werkt. Hierdoor groeit het zelfvertrouwen van de hond en gaat hij met plezier mee oefenen. Wat ook voor een bonus zorgt: “What we learn with pleasure we never forget.” - Alfred Mercier

Dus; Het werkt, het resultaat is langdurig én het is leuk.
Mocht je nu nog twijfelen of vragen hebben over het clicker principe dan hoor ik dit graag. :)

 

Dit artikel is geschreven door Remie Brink van Kyno Training. Overname is niet toegestaan zonder toestemming. Delen van deze link via social media wordt op prijs gesteld.

Reactie schrijven

Commentaren: 0